آخر پردۀ آخر

نر:در دشت راه میرود.اگهان چشمش به یک ماده ی زیبا می افتد..

ماده:نر را می بیند.برایش جلوه گری می کند.با بالهایش..گردنش..باهایش..برهایش..می رقصد..هماهنگ با موسیقی باد.

نر:گردنش را خم میکند.سرش را به زیر می اندازد.از و تشکر می کند و به سمت ماده بی صبرانه میدود.

بعد:زندگی مشترکشان آغاز می شود.

به همین سادگی..

خنجر به گلویش نهادم

و در احتضاری طولانی او را کشتم.

به او گفتم:

"به زبان دشمن سخن می گویی!"

و اورا کشتم!

نام مرا داشت

و هیچکس همچنو به من نزدیک نبود

و مرا بیگانه کرد با  شما

با شما که حسرت نان

پا می کوبد در هر رگ بی تابتان

و مرا بیگانه کرد با خویشتنم

که تن پوشش حسرت یک پیراهن است..

 اي واي بر اسيري كز ياد رفته باشد

در دام مانده باشد، صياد رفته باشد....

امشب بعد از چند ماه اومدم سري به وبلاگمون زدم. وقتي اين عكس رو ديدم،

به ياد كساني افتادم كه واسه ما خيلي كارا كردن وخيلي چيزا خواستن

و

واسه خودشو هيچي نخواستن .....

به احترام مادراني كه دور از چشم ديگران، بغضشون تركيد

راستي!

چي شد؟؟ چجوري شد؟؟!!!!!!!!

با تمام خشم خويش

با تمام نفرت ديوانه وار خويش

مي كشم فرياد:

             اي جلاد!

                           ننگت باد!

آه، هنگامي كه يك انسان

مي كشد انسان ديگر را

مي كشد در خويشتن

                         انسان بودن را

                                         "هوشنگ ابتهاج"

هیچکس ما را ندید.هیچکس ما را نفهمید....چونان بذری تشنه ی رویش بر پوسته ی خشک دلشان روئیدیم.اما گیاهان بخیل هم ما را ندیدند.یا شاید دیدند و به روی خودشان نیاوردند.ریشه هایشان آب را ااز ما دریغ کردند و کم کم جایمان تنگ و تنگ تر شد . برگهای خاردارشان نور را از ما گرفتند تشنگی امانمان را برید...با اینهمه هرچند زخمی جوانه زدیم.گفتیم به محض اینکه گل دادیم بوی غنچه هامان آنها را مست خواهد کرد و ما را خواهند دید.ولی گلهایمان هم پر پر شدند و ما در انتظار اولین میوه هایمان هستیم و هنوز امیدواریم که طعم شیرین میوه هامان کاری بکنند!

پیرزن لاغر و نحیف ولی تو دلش شوق سبز کردن نهالهای تازش..فصل بهار بود.دخترک خاطرات آن بهار را مرور می کرد..فصل بهار بود و طغیان رودخونه پیرزن برای آبیاری و درست کردن کانال خیلی ضعیف شده بود.آخر همون هفته عروسی یکی از نوه هاش بود.دستش رو دراز کرد که آب برداره ولی انگار رودخونه ی بیرحم زورش بیشتر بود اونو گرفت و با خودش برد تا وسطای آبادی..دخترک خاطرات آن بهار را مرور می کرد.همه جای پیرزن کبود شده بود.بدنش متورم بود و هنوز گیسهای حنائی رنگش از زیر پتوئی که روش انداخته بودن معلوم بود.اون مرد به همین راحتی...دخترک خاطرات آن بهار را مرور می کرد.شاید مادربزرگ تاوان کارهای سنگین خودشو قبل از مرگش پرداخت کرد.ولی دخترک هیچوقت اون رو مادر بزرگ صدا نکرد..و......دخترک خاطرات آن بهار را مرور می کرد.

در این زمانه ی بی های و هوی لال پرست

خوشا به حال کلاغان قیل و قال پرست

چگونه شرح دهم لحظه لحظه ی خود را

برای این همه نامردم خیال پرست؟

به شب نشینی خرچنگهای مردابی

چگونه رقص کند ماهی زلال پرست

رسیده ها چه غریب ونچیده میفتند

به پای هرز علفهای باغ کال پرست!

................................................

هنوزم زنده ام و زنده بودنم خاریست

به تنگ چشمی نامردم زوال پرست

 از اين اختراع عجيــب بشر ...............

که جاي خالـــــــــي حضور تو را .....................

به رخ دلتنگــــــــي هاي من مي کشد................

دیگه نه بوته ای بود و نه درختی.دیگه هیچکس گرسنه نبود.دیگه هیچکسی بی سرپناه نبود.حتی جان کوچیکه هم یه شرکت جمع و جور را انداخته بود  و دیگه با رابین هود همکاری نمی کرد. آخه حقم داشت دیگه کسی به ناحق تو زندون نبود که بخوان نجاتش بدن . همه جا امن بود..همه چی سر جاش..!!!!!دیگه حکومت هم عوض شده بود.جنگل شروود به نوعی دموکراسی مزمن مبتلا بود.دیگه پدر تاک هم صندوق اعانشو دور انداخته بود و به جاش یه حساب بانکی تپل وا کرده بود.پرنس جان هم مرده بود و داروغه بازنشسته دیگه نمیتونست از کسی مالیات سنگین بگیره...ماریان هم بعد از بیکار شدن رابین افسرده شد و افتادش گوشه ی آسایشگاه..دیگه رابین هیچ انگیزه ای واسه موندن نداشت..دیگه مشهور نبود.دیگه هیچ فقیری نبود که منتظرش باشه..تصمیم گرفت شروود رو ترک کنه..و بره به یه سرزمین دور جائی که میتونست دوباره خودشو نشون بده..شنیده بود اونجا پر از آدمای گرسنه س..به محض رسیدن به اونجا و دیدن صحنه هائی مثل : دخترک فال فروش...پسر آدامس فروش..زنی که  دو تا بچه هاش گوشه ی چادرشو گرفته بودن و اونم داشت مردم و با اسپند دود کردن می تیغید..شوهرش با پاهای قطع شده اون ور چارراه داشت گدائی میکرد...جوون معتادی که به زور با دستمال کثیفش شیشه های تمیز ماشینای گرونقیمتی رو که تازه از کارواش بیرون اومده بودنو و داشتن با سرعت ۱۹۰ تا می روندنو لک می کرد...رابین هود فکر می کرد که باز مشهور می شه ولی هنوز ۶ ماه از اقامتش نگذشته بود که هم پولاشو زده بودن .. هم کراکی شده بود.. هم بی سرپناه..دیگه کنار خرابه ها می خوابید و اونائی که بی تفاوت از کنارش می گذشتن نمی دونستن که اون یه روزی یه جائی یه قهرمان بود..!  

چه سرنوشت غم انگيزيست....

كرم ابريشم.......

تمام عمر را به دور خود تار مي تنيد........

آرزوي پريدن داشت..............